Zupełnie nie rozumiem ludzi, którzy piją ją tak beztrosko, jak wodę – tak po prostu, bo chce się pić, albo żeby było łatwiej przełknąć kęs czerstwej bułki z serem.

Polecam wszystkim porządnie zaparzyć sobie kubek dobrej herbaty według zasad prawidłowego jej parzenia, a następnie usiąść w fotelu, skupić się i łyk za łykiem kontemplować jej smak. Boska przyjemność gwarantowana!

Skoczq, jako równie wielki fan herbaty jak ja, zapewne doda niedługo wpis do bloga ze swoimi przemyśleniami odnośnie tego szlachetnego trunku.

Pozdrawiam Was nasi drodzy Czytelnicy,
szahu

Już koło godziny 18:00 czułem rosnące podekscytowanie na myśl o stoczeniu paru pojedynków w tak pasjonującej atmosferze. O 18:43 rozległo się pukanie do drzwi i do mieszkania wszedł szahu, dzierżąc w dłoni czteropak Sagi. Czym prędzej udałem się do kuchni zaparzyć dwa dzbanki. W międzyczasie doszedł jeszcze wieża i stańczyk. Przynieśli piękne grawerowane szachy dziadka stańczyka i oryginalną kasetę VHS z koncertu Maryli Rodowicz w Zielonce z 1984 roku! Ekscytacja sięgała zenitu! Nim wybiła 19 wszyscy wspólnie usiedliśmy przy stoliku szachowym.

Postanowiliśmy „pójść na hardkora”, jak to się teraz mówi. Żeby podnieść dynamikę rozgrywki ustawiliśmy zegary na 30 minut!!! Wieża mówił, żebyśmy się uspokoili trochę, bo młoda godzina jest, ale stwierdziliśmy z szahem, że trzeba zmarłych uczcić z pompą! 5 minut później przyszedł spóźniony Bartek. Było widać z tego powodu wyraźne oburzenie na twarzach zgromadzonych, ale to nic w porównaniu z tym, co poczuliśmy chwilę później! Wyobraźcie sobie, że Bartek przyniósł… alkohol!!! Tak! Powiedziałem mu „Chłopie, Ty masz dopiero 23 lata, a już sięgasz po alkohol? Za kogo Ty się uważasz?!”. Reszta kiwała głowami w rytmie zrozumienia i współczucia dla tego nieszczęśnika. Dzisiaj to, jutro narkotyki, albo inne świństwo. Przeprosił nas, ale wypił tego Reddsa, bo mu było szkoda i zasiadł z nami do stolika. Wystarczającą karą było dla niego to, że przegapił otwarcie szachowe i pił zimną herbatę.

Bez zbędnych szczegółów tylko dodam, że tak się wciągnęliśmy w grę, że zupełnie straciliśmy poczucie czasu! Proszę sobie wyobrazić, że skończyliśmy grać za dziesięć 23!!! Chłopaki czym prędzej czmychnęli na zewnątrz w nadziei dorwania ostatniego autobusu, a ja, pochyliwszy się nad szachownicą, spełniony, myślami gdzieś daleko z wirtuozami szachownicy, kończyłem moją porcję herbaty…

pogrążony w zadumie, Wasz skoczq

z racji dzisiejszego święta naszła mnie refleksja. Pomyślałem sobie jaki to bym chciał mieć grobowiec. Po krótkim zastanowieniu się wpadłem na genialny pomysł, dzięki czemu zaoszczędziłem mojej przyszłej rodzinie czasu na wymyślanie jak by mnie tutaj pochować gdy już umrę – prawda, że sprytne?

Do rzeczy. Mam dwa pomysły do wyboru (który to zapisze w testamencie):

1. Pomnik z szachownicą, aby rodzina mogła grać w szachy (zniósłbym też warcaby, jeśli grałyby w nie małe dzieci) zniczami – byłby jakiś pożytek z tych świeczuszek, a i rodzina nie nudziłaby się.

2. Kremacja. Prochy w urnie w kształcie gońca szachowego, abym mógł wiecznie uczestniczyć w tej szlachetnej grze.

Pomysły swe nie rezerwuję wyłącznie dla siebie. Jeśli ktoś chciałby sprawić rodzinie taką niespodziankę to nie mam nic przeciwko – wszystko dla dobra tej królewskiej gry.

Pozdrawiam naszych Czytelników,
szahu